آخرین خبرها

نگرانیم

دقت کرده‌اید ما چقدر نگرانیم و فضای مجازی پر شده است از نگرانی که چه بخوریم و چه نخوریم و چه بپوشیم و چه نپوشیم و چه بکشیم و چه نکشیم؟! باور بفرمایید بعضی وقت‌ها با خودم می‌گویم خود همین نگرانی‌ها مهم‌ترین عامل مرگ‌و‌میر در مملکت ماست، مثل این جماعتی که بیماری‌های لاعلاجی دارند (خدایا! تمام بیماران را، چه در این بلاد و چه در هر بلادی و چه مسلمان و چه غیر‌مسلمان، شفا بده! بعضی‌ها می‌گویند: «خدایا! بیماران اسلام را نجات بده!». نه، داداش! خدایا! هرچه بیمار هست را لباس عافیت بپوشان!). این‌ها وقتی متوجه می‌شوند فلان‌بیماری را دارند خیلی زود تسلیم می‌شوند و نا‌امیدانه جام شوکران مرگ را می‌نوشند. ما مورد داشته‌ایم که طرف نمی‌دانسته چه مشکلی دارد و سال‌ها زندگی کرده است.
باور بفرمایید این فضای مجازی جوری شده که ما داریم الکی‌الکی می‌میریم. دقت که می‌کنیم می‌بینیم دور‌و‌بر ما چقدر مرگ پنهان نهفته است و ما بی‌‌خبریم. من نمی‌دانم دانستن این‌ها چه مشکلی از زندگی بشر را مرتفع می‌کند. به‌قول دوستی: «‌فرق یه ورزش‌کار با یه کسی که ورزش نمی‌کنه اینه که ورزش‌کار سالم می‌میره و اون یکی مریض!».
این‌قدر ماجرا را سخت و پیچیده نکنیم. بیایید دوستانه فرشتۀ مرگ را در آغوش بگیریم و از اینکه چه چیزهایی می‌تواند باعث مرگ ما شود بت نسازیم. اگر یک‌هزارم مطالب رسانه‌ها درست بود، تمام ملت ایران مرده بودند! منظورم ریزگردها و روغن پالم و «نهنگ آبی» نیست؛ منظورم نفس‌کشیدن است که موجب سرطان می‌شود و خوردن آب بعد از شام و ... . بابا! بی‌خیال! بگذارید زندگی‌مان را بکنیم!
قاسم رفیعا

itbaran.ir شرکت داده پردازی باران شرق توس