در مثلث هنر، مردم و هنرمندان هستند، مسئولان هم باشند

تماشاگر به‌عنوان یکی از سه ضلع اصلی مثلث رشد فرهنگ و هنر باید محور برنامه‌ریزی مدیران قرار بگیرد. یعنی ما اگر مثلث اصلی فعالیت‌های هنری به‌ویژه در هنرهای نمایشی را به شکل تماشاگر، هنرمند و مدیریت هنری تعریف کنیم، ضلع تأثیرگذار و جدی در چرخۀ تولید و اجرای فعالیت‌های هنری، تماشاگر است. هرچه‌بیشتر برنامه‌ریزی‌ها در این حوزه اتفاق بیفتد، اوضاع هنر به‌ویژه سینما و تئاتر بهتر می‌شود. مشهد شهر قبراق و پویایی در عرصۀ فعالیت‌های فرهنگی و هنری است و تجربه ثابت کرده است که مردم مشهد، مردم هنردوستی هستند و به‌شدت فرهنگ «تماشا» دارند. به‌همین‌دلیل است که سینماهویزۀ ما دومین سینمای پرطرف‌دار ایران است. یا تئاتر شهرمان و همۀ تئاترهای مشهد بعد از تهران پرفروش‌ترین هستند.این نشان می‌دهد مردم همراه هستند و هنر را دوست دارند؛ تا‌جایی‌که هنرمندان کشوری به‌خاطر همین مردم دوست دارند آثارشان را در مشهد ارائه دهند.

کار فرهنگی بدون اقتصاد معنا ندارد
از طرفی هنرهای جمعی مثل سینما و تئاتر اگر می‌خواهند موفق باشند، باید اقتصادشان هم بچرخد. باید پیوست اقتصادی داشته باشد. فرهنگ بدون اقتصاد معنا پیدا نمی‌کند و زمانی این مهم محقق می‌شود که برنامه‌ای برای رونق اقتصاد باشد و چرخۀ تولید تا درآمد شکل بگیرد. اگر یک کار تماشاگر نداشته باشد، خودبه‌خود تولید بعدی کارگردان رقم نمی‌خورد. این ماجرا حساسیت را برای مدیران و هنرمندان بالا می‌برد. این دو قشر هم باید بیشتر کنار هم جمع شوند. هنرمندان باید کیفیت کارشان را بالا ببرند. اگر هم یک زمانی می‌رسد که تماشاگر ندارند، اولین دلیلی که به ذهنشان می‌رسد، این باشد که کارشان کیفیتی ندارد.
با وجود این، درحال‌حاضر تولید هنرمندان بالا رفته است، اما امکانات سخت‌افزاری کافی در اختیار ندارند. ما تعداد سالن‌های سینما و تئاترمان کم است. تعداد سالن‌های خوب باید بیشتر شود. اگر می‌خواهیم تماشاگر را حفظ کنیم، باید برنامه‌ریزی برای افزایش امکانات سخت‌افزاری جدی‌تر و دقیق‌تر باشد. هم سالن‌ها را افزایش دهیم و هم فضاهای مرده‌ای که دارد خاک می‌خورد، احیا شده و به چرخه برگردد و امکانات به‌روز به آن‌ها اضافه شود.سینما هویزه یا دیاموند تماشاگر آن‌چنانی نداشت، ولی وقتی بهسازی و به‌روز شد، با اینکه بلیتش گران‌تر شد ولی تماشاگر بیشتری جذب کرد.

مشهد شهر فقیری نیست
مردم دوست دارند در شرایط راحتی بنشینند و فیلم ببینند، چندهزارتومان بالا و پایین برایشان خیلی معنا ندارد. مشهد شهر فقیری نیست.علاقه‌مندان هنر برای هنر هزینه می‌کنند، ولی مدیران هنری شهر نتوانسته‌اند خوب برنامه‌ریزی کنند برای استفاده از این ظرفیت مردم.
یکی از سیاست‌های صحیح دولت و وزارت ارشاد در‌حال‌حاضر وارد‌کردن بخش خصوصی به فعالیت‌های هنری است. این اتفاق باید هرچه‌زودتر تبدیل به رویه شود. تئاتر و سینما، در شرایط فعلی الگوی خوبی هستند برای سایر هنرها، چراکه به خودکفایی رسیده‌اند و همۀ ابزارهایی که مخاطب را جذب می‌کند، در اختیار دارند. فقط مسئلۀ اصلی سالن است که این مهم هم با استفادۀ بیشتر از ظرفیت‌ها برطرف می‌شود. هتل‌ها، بازارها، پروژه‌ها و... می‌توانند در کنار نقش اصلی خودشان تئاتر و سینما هم داشته باشند؛ همان‌طور که در پایتخت این اتفاق افتاده است و ما سینماهایی داریم که در کنار خود بازار و بانک و بقیۀ امکانات را دارند. شهرداری می‌تواند در این بخش ورود کند و میراث فرهنگی شهر را حفظ کند و صرفاً نگاه تجاری به آن نداشته باشد.
*رئیس انجمن هنرهای نمایشی مشهد/ سیدجواد اشکذری*
itbaran.ir شرکت داده پردازی باران شرق توس