زمزمه محبت

گذار عمر و عبور بشر از دالان كودكي، نوجواني، جواني، ميان سالي و كهن سالي، به نسبت گرفتاري‌ها و اشتغالاتي كه هريك داريم، ميان ما و خاطرات گذشته ايجاد فاصله مي كنند. اين اشتغالات گاه چنان دامن‌گيرمان مي شوند كه روز خودمان را هم فراموش مي كنيم. مثلا روز خبرنگار مي آيد و مي‌گذرد،‌اما تحركي و احساسي بر نمي  انگيزد، جز جعبه شيريني كه در تحريريه، ميز به ميز عبور مي كند و سر از سطل بازيافت در مي‌آورد. يا روز تولدمان كه در پس شمعي و كيكي و پيامك تبريكي رنگ مي‌بازد و حسي بر نمي‌انگيزد جز افسوس بر گذار سالي ديگر.
اما در ميان روز‌هاي سال، مناسبت هايي وجود دارد كه خواه يا ناخواه تكانمان مي‌دهد و از ميان گرفتاري‌ها و اشتغالات –هرچند سنگين و فراگير باشند- مثل ماشين زمان مارا به گذشته مي فرستد. اين  تكانه چنان پر انرژي است كه مي تواند مارا براي مدتي در اين سفر به گذشته نگه‌دارد.
روز هاي مياني اردي‌بهشت هرسال و به صورت ويژه 12 اردي‌بهشت، روز زيباي معلم، از اين دست مناسبت ها ست. روزي كه ماشين زمان احساس شاگردي را  زنده مي‌كند. خاطره‌هاي شيطنت‌هاي ميز آخر كلاس دوباره رنگ مي‌گيرند و ياد خوش «ياران دبستاني» در خلوت و جلوت لبخند بر لب مي‌نشاند.
روز معلم، گونه‌اي روز حسابرسي هم هست. توفيق يا شكست امروز هريك از ما رابطه مستقيمي با ميزان شنوايي ما به «زمزمه محبت» معلم دارد. اگر براي خودمان كسي شده‌ايم يا خداي نكرده براي جامعه و اطرافيانمان خسي؛ نسبت مستقيمي دارد با همان زمزمه محبت.
لطف  ماجرا آن است كه دستور داريم براي آموختن از مهد تا لحد. بنابراين در هردسته‌اي كه قرار گيريم راه نجاتمان در آموختن و آموختن و آموختن است؛ از كساني كه تا هميشه معلمند. 

:. عليرضا قرباني