ديروز از نگراني مردم براي ميزباني شايسته از زائران امام هشتم(ع) گفتم و اينكه زيرساخت‌ها و امكانات شهر مشهد متناسب با خيل عظيم زائران نيست و از جمله به بافت فرسوده پيرامون حرم مطهر و معابر و خيابان‌هاي نامتناسب با حجم خودروها و افزايش جمعيت اشاره كردم وامروز چند مشكل زيرساختي ديگر را برمي‌شمارم.
يكي از مشكلات ديرينه شهر مقدس مشهد اسكان زائران در ايام خاص است. اگرچه گفته مي‌شود كه بيش از 50درصد ظرفيت هتل‌‌هاي كشور در مشهد مستقر است ولي اولا اين ميزان باز هم كمتر از 150هزار تخت است ثانيا اصولا قاطيه زائران مشهدالرضا به‌ويژه در ايام خاص هتل را براي اسكان برنمي‌گزينند. بلكه بيشتر علاقه‌مندند در حسينيه‌ها، تكايا و مكان‌هاي ارزان‌قيمت استقرار يابند كه البته در اين زمينه مشكلاتي جدي وجود دارد. براي تامين اسكان ارزان‌قيمت تقريبا اقدام درخوري به جز كمپ زائر شهرداري –كه البته در زمستان قابل بهره‌برداري نيست- كار ديگري انجام نشده است و حسينيه‌ها و تكايا نيز از امكانات و ظرفيت قابل‌قبولي برخوردار نيستند.
در اين ميان بايد از پايانه، فرودگاه و راه‌آهن مشهد ياد كرد كه علي‌رغم توسعه در سال‌هاي اخير هنوز هم متناسب با ميزان زائران نيست. به‌ويژه پايانه مسافربري مشهد كه توسعه آن در همين سال‌هاي اخير به بهره‌برداري رسيد.
از نظر وسعت پذيرش اتوبوس با كمبود مواجه است. به‌طوري كه در روزهاي پاياني ماه صفر صف‌هاي طويل اتوبوس‌هاي ورودي و خروجي به اين پايانه بيانگر اين واقعيت بود كه مشهد بايستي پايانه‌اي در خور ايام خاص داشته باشد. بگذريم از ضعف برنامه‌ريزي لازم مديريتي براي تامين اتوبوس‌ در اين ايام كه خود حكايت ديرينه‌اي دارد.
ناوگان حمل‌ونقل درون‌شهري مشهد هم حتي متناسب با جمعيت ساكن شهر نيست به‌طوري كه براي رسيدن به وضعيت مناسب حداقل 500دستگاه اتوبوس ديگر بايد به اين ناوگان تزريق شود. طبيعي است كه در هنگام حضور متراكم زائر، اين ناوگان قادر به ارائه خدمات مطلوب نخواهد بود.
زيرساخت‌هاي درماني و بهداشتي مشهد هم متناسب با ويژگي‌هاي پايتخت معنوي ايران نيست به‌طوري كه در چنين روزهايي درمانگاه‌ها و مراكز درماني مملو از مراجعه‌كننده است و امكانات پذيرش به هيچ‌وجه پاسخگوي نيازها نيست. البته امكاناتي نظير فضاي سبز و اماكن تفريحي مشهد نيز نياز به توسعه متناسب با حجم حضور زائران و مسافران دارد.
با همه اين احوال بايد اذعان كرد كه مديران استاني و شهري و خدمتگزاران مردم در دستگاه‌هاي مختلف همه تلاش خود را براي تامين رفاه و آسايش زائران عزيز به كار مي‌گيرند و بايد به آن‌ها دست‌مريزاد گفت اما وقتي زيرساخت‌ها و امكانات متناسب با نيازها نيست مديران و خدمتگزاران هم نمي‌توانند آن‌گونه كه مي‌خواهند خدمت‌رساني كنند.
سخن پاياني آنكه براي رسيدن مشهد به «شهري كه بايد باشد» ؛بايد  آن را ملي و فراملي ديد؛شعاري كه سال‌هاست مطرح است اما در عمل تحقق نيافته است. چشم‌ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد.