انقلاب برخاسته از انديشه امام خميني (ره) را كه با دژ مستحكم ظلم‌ستيزي در راه عدالت‌خواهي بيش از سه دهه از عمر پربركت خود را سپري كرده است ، چه آفتي تهديد مي‌كند؟
شايد بتوان فهرستي از آسيب‌ها و آفت‌ها را تهيه كرد اما با نگاه عميق به تاريخ اسلام بايد تنها نگران يك آفت بود؛ تجمل‌گرايي و دنياطلبي خواص و مسئولان!
 رهبر فرزانه انقلاب نيز در گفتمان عبرت‌هاي عاشورا، مهم‌ترين عامل حادثه عاشورا را گرايش خواص به دنيا و ثروت‌اندوزي آنان دانستند.
متزلزل شدن خواص و به‌ويژه مسئولان در برابر چربي شيرين دنيا و تلاش براي كسب قدرت‌ و ثروت، آفت آرمان‌خواهي و نقطه آغاز فاصله گرفتن آنان از اسلام ناب و مردم است ، هرچند به ظاهر داعيه اسلام‌خواهي و مردم‌مداري داشته باشند.اين نكته را نبايد از نظر دور داشت كه  منظور ما از دنياطلبي خواص،  دست اندازي  آن‌ها به بيت‌المال نيست  چرا كه اين خيانت در امانت مردم و جرمي نابخشودني  است، مراد استفاده از اهرم قدرت براي كسب ثروت است به‌طوري كه حتي ممكن است صورت شرعي و حتي قانوني اين دنياطلبي هم كاملا موجه باشد! به ويژه اينكه از منظر رهبرانقلاب برخي امور مباح نيز براي مسئولان جايز نيست.
امام به عنوان مظهر ساده‌زيستي قادر بود، بدون هيچ مانعي از بهترين و مجلل‌ترين امكانات براي خود بهره ببرد اما تا آخرين لحظه عمر پربركت خود به زي ‌طلبگي قناعت كرد و با حداقل امكانات زيست، رهبري را خدمتگزار  مردم مي‌دانست و هيچ اندوخته‌اي براي خود وخانواده اش نيندوخت، همچنان‌كه رهبر انقلاب نيز همين سيره را تداوم بخشيدند. اما بايد اذعان داشت برخي خواص در برابر دنيا و مظاهر آن؛ ثروت، مقام، بستگان و... نتوانستند مقاومت كنند و به دامان دنيا غلتيدند و البته سرچشمه بسياري از فتنه‌ها و مشكلات جامعه نيز همين دنياطلبي خواص است.مردم انتظار دارند خدمتگزاران و هدايتگران فكري و سياسي آن‌ها، به قدرت به عنوان طعمه ننگرند و دوران خدمت، را دوران خدمت به مردم بدانند نه به خويش! چنين رويه‌اي پايداري در برابر مشكلات را نيز براي مردم آسان خواهد كرد.