48 ساعت در بخش اورژانس بيمارستان قائم

چند روز پيش، با مشاهده علائم سكته مغزي  مادرم، راهي تنها مركز ناگزير در خراسان‌ يعني اورژانس بيمارستان قائم شدم. خاطره خوشي از اين بخش نداشتم، اما چاره‌اي نبود. يادم افتاد كه آقاي استاندار خراسان‌رضوي‌ پيگير گسترش وتجهيز اين بيمارستان و به صورت ويژه بخش اورژانس اعصاب آن شده است. اميدوار شدم كه با شرايط متفاوتي روبرو خواهم شد. اما تجربه سه شب حضور من در اين بخش چيز ديگري است.
به نظر من وقتي براي مراقبت از 40 بيمار ،تنها 4 يا 5 پرستار در نظر گرفته شده كه آن‌ها هم در بلبشوي مريض و همراه و تنگي جا، فرصتي براي خدمت نمي‌يابند با دو برابر شدن فضا، مشكلي از مردم حل نخواهد شد.(اضافه كنيد كه هر بيمار لزوما بايد يك همراه هم داشته باشد!)
 گيريم 4 اتاق جديد به اين بخش اضافه شود، اما وقتي حتي ملحفه و پتوي كافي براي بيماران موجود نيست، مشكل را بايد فراتر از تنگي جا ديد. حتي به خودشان زحمت نداده‌اند با نصب يك ديوار موقت، جلو گرد وغبار و بوي رنگ و سروصداي ناشي از بنايي و سرماي سوزان را از بخش جديد به بخش فعلي بگيرند، تا همراهان بيماران مجبور نباشند براي سد كردن راه سرما پتوهاي كثيف را بين دو بخش قديم و جديد بياويزند. هرچند اين اقدام اورژانسي هم جواب نداد و بعضي تا صبح سگ‌لرزه زديم.
اميدوارم وقتي مهلت استاندار به بيمارستان  پايان مي‌‌يابد، اين بخش وضع مناسب‌تري داشته‌باشد، اما دعا مي‌كنم سر‌وكارتان به بيمارستان‌هاي غير‌استاندارد نيفتد، چرا كه اين فضاي آشفته، كوفتگي اعصاب همراه و بيمار و پزشك و پرستار را در پي دارد، طوري كه شك مي كني كه جايي براي درمان بيماري اعصاب است يا مركزي براي توليد و انتشار آن؟ در چنين فضايي نه حقوق درماني بيمار رعايت مي‌شود و نه كرامت انساني او.

:. عليرضاقرباني