اسفندماه1357 بود كه شهر مشهد هنوز در حال و هواي روزهاي انقلاب به سر مي‌برد. حدود يك‌ماه از پيروزي انقلاب مي‌گذشت و كميته تشكيل شده بود. مردم در هر جا با هر وسيله‌اي شادماني‌شان را از پيروزي انقلاب ابراز مي‌كردند.
يادم مي‌آيد آن زمان عكاسي« نخستين»، دور ميدان سعدي قرار داشت. من كه در حال عبور از اين منطقه بودم، ديدم صاحب عكاسي عكس‌هايي را درمي‌آورد و داخل آتشي كه در مقابل مغازه‌اش روشن كرده مي‌ريزد. جلوتر رفتم و ديدم تمامي‌آن عكس‌ها مربوط به عوامل رژيم شاهنشاهي و نيروهاي ساواك است. با خوشحالي تعدادي از عكس‌ها را كه حالت نيمه‌سوخته داشت، برداشتم و به خيابان پاسداران رفتم و اين عكس‌ها را به كميته آن زمان كه در شرف تاسيس بود، تحويل دادم. رياست كميته با لبخند از اين كار من استقبال كرد و پرسيد مطمئني كه اين عكس‌ها مربوط به ساواكي‌هاست ومن هم با اطمينان گفتم بلي. همان‌طور كه عكس‌ها را ورق مي‌زد ناگهان چشمم به عكس خودم افتاد كه در لابه‌لاي عكس‌ها جا گرفته بود. من در آن زمان ورزشكار بودم و ژيمناستيك كار مي‌كردم. گويا صاحب عكاسي كه مغازه خود را خانه‌تكاني مي‌كرده در لابه‌لاي عكس‌هاي ساواكي‌ها، عكس مرا هم بيرون انداخته بود كه اين موضوع باعث شد خاطره‌اي جالب در ذهن من و رئيس كميته باقي بماند.